Dnia
30 września obchodzimy uroczyście święto Patrona Szkoły: majora Henryka
Sucharskiego. Z tej okazji została wykonana gazetka i wystawa w bibliotece.
Henryk
Sucharski, syn Stanisława – wiejskiego szewca i Agnieszki z domu Bojko,
pochodził z rodziny wielodzietnej, był czwartym dzieckiem. W czerwcu 1908
odebrał świadectwo szkoły powszechnej w Otfinowie,
gdzie przebywał pod opieką miejscowego proboszcza i Marcina Augustyńskiego. Występujący jako
„August” w powieści Leona Kruczkowskiego
pt. Pawie pióra, promotor Jakuba Bojki
i jeden z pionierów ruchu ludowego nauczył małego Heńka samodzielności, w
tym podstawowych czynności samoobsługowych jak mycie zębów białym proszkiem. W
latach 1909–1917 Henryk Sucharski był uczniem C. K. II Gimnazjum
w Tarnowie
(w jego klasie był m.in. Wilhelm Obrzut).
Służbę
wojskową w armii austriackiej rozpoczął 13 II 1917 r. w Batalionie Zapasowym
32.Pułku Strzelców w Bochni (Landwehr Inf. Regiment Nr 32). 17 XI t.r. zdał już
jako wojskowy - zgodnie z rozporządzeniem Cesarsko-Królewskiej Rady Krajowej z
1914 r. - tzw. maturę wojenną. Od 22 XI 1917 do 24 II 1918 r. odbywał w
Opatowie kurs dla oficerów rezerwy. Jako kadet-aspirant odjechał 21 V 1918 r. z
42. Kompanią Marszową na front włoski, gdzie został wcielony do 9. Kompanii 32.
Pułku Strzelców. Tam nabawił się malarii i od 15 X do 4 XI 1918 r., przebywał w
szpitalu polowym nr 407 w Sanstino, a następnie w szpitalu garnizonowym w Clili
(Celje) w Styrii. Po powrocie do kraju został powołany 7 lutego 1919 r. do WP w
16. Pułku Piechoty w Tarnowie. 17 III t.r. odesłany w ramach uzupełnienia pułku
na front czeski do Cieszyna. W czerwcu t.r. otrzymał stopień kaprala. Pod
koniec października 1919 r. znalazł się na froncie litewsko-białoruskim, gdzie
3 XI t.r. został pchor. 14 I 1920 r. otrzymał nominację na ppor. i jako ochotnik
przydział do Baonu Szturmowego 6. Dywizji Piechoty jako dowódca kompanii. Za
osobistą odwagę w obliczu wroga i wykazanie inicjatywy w dowodzeniu w bitwie
pod Połonicą-Bogdanówką (30 VIII 1920) przedstawiony został do odznaczenia
Krzyżem Virtuti Militarni V klasy, aktu dekoracji dokonano jednak dopiero w
1922 r. W tym czasie otrzymał również Krzyż Walecznych. W listopadzie 1921 r.,
służąc nadal w 20. Pułku Piechoty w Krakowie, złożył prośbę o przyjęcie do
zawodowej służby wojskowej. Stopień porucznika otrzymał dekretem Naczelnika
Państwa 3 V 1922 r. ze starszeństwem l VI 1919 r. Przeszedł kolejne kursy
specjalistyczne: w Wojskowej Szkole Gazowej w Warszawie, w Szkole Podchorążych
w Warszawie, w centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu, w Centrum Wyszkolenia
Broni Pancernych w Biedrusku i Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie.
Uprawiał sport -narciarstwo i jazdę konną. Nabierał dużego doświadczenia w
zakresie służby liniowej, garnizonowej i prac mobilizacyjnych. 19 III 1928 r.
otrzymał awans na kpt. i został przeniesiony do Kadry Oficerów Piechoty.
Równocześnie oddelegowano go jako instruktora do Szkoły Podchorążych Piechoty w
Ostrowie Mazowieckiej. 4 X 1930 r. przeniesiony został na własną prośbę do 35.
Pułku Piechoty w Brześciu nad Bugiem. W 1936 r. ukończył w Centrum Wyszkolenia
Piechoty w Rembertowie następujące kursy dla kpt. (rotmistrzów):
techniczno-strzelecki i unifikacyjno-doskonalący oraz dla dowódców batalionów.
19 III 1938 r. awansowany do stopnia mjra. Zgodnie z zarządzeniem szefa Biura Personalnego
Min. Spraw Wojskowych z 4 XI 1938 r. przeniesiony został z dniem 3 XII t.r. na
stanowisko komendanta Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Okres
pozostały do wybuchu wojny wykorzystał przede wszystkim na polepszenie warunków
obrony, powiększając liczbę załogi i rozbudowując dodatkowe stanowiska polowe
oraz przeszkody w terenie. Stopniowo udoskonalał system łączności i alarmowy,
podnosił stan pogotowia bojowego na wypadek niespodziewanego ataku. Dbał też o
to, by podlegli mu żołnierze nie dali się zwieść hitlerowskiej propagandzie
odwetu i nienawiści. Od pierwszego dnia walki aż do chwili złożenia broni był
dowódcą obrony Westerplatte. Po wywieszeniu białej flagi osobiście udał się do
Niemców, aby omówić warunki kapitulacji. Wraz z innymi oficerami (z wyjątkiem
rannego por. Pająka) został odwieziony z Westerplatte do Hotelu Centralnego w
Gdańsku, gdzie przebywał do 9 IX 1939 r. Tego dnia odstawiono go na Biskupią
Górkę w Gdańsku, a potem do Elbląga. 10 IX przewieziony został do obozu w Stablack
(Stablawki), w którym spisywano ewidencję, rewidowano bagaż i prowadzono dalsze
przesłuchania. 12 IX dołączyła reszta załogi Westerplatte. 5 X znalazł się w
obozie Reisenburg (Prabuty), gdzie władze obozowe odebrały mu szablę, choć po
kapitulacji gen. F. G. Eberhardt pozwolił mu ją zatrzymać w dowód uznania. 26 X
oddzielony został od reszty westerplatczyków i przeniesiony do Oflagu IV A w
Hohensteinie w Saksonii. 5 XI miał odczyt o Westerplatte w twierdzy Hohenstein.
W obozie tym spędził pierwszą Wigilię w niewoli. Tam też, tak jak i pozostali
jeńcy wojenni, otrzymał nr ewidencyjny (2105) i metalową, dwuczęściową
plakietkę z wybitną nazwą obozu i numerem rejestracyjnym. Od 25 VI 1940 r. był
w Oflagu II B w Arnswalde (Choszczno). 15 V 1942 r. odtransportowany do oflagu
II D w Grossborn (Borne-Sulinowo), przebywał tam do stycznia 1945 r. 15 III
t.r., podczas marszu na zachód, uległ wypadkowi, łamiąc obojczyk. Trafił do
obozowego szpitala niedaleko Schwerina. Po wyzwoleniu otrzymał 28 V 1945 r.
legitymację wystawioną przez Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie z adnotacją, że
przebywał w Oflagu X C w Lubece. W lipcu 1945 r. przedostał się do dowództwa II
Korpusu Polskiego we Włoszech. 25 I 1946 r. przyjęty został do czynnej służby
wojskowej z przydziałem na dowódcę 6. Baonu Strzelców Karpackich. Od 19 VIII
t.r. przebywał w wojskowym szpitalu angielskim (British Generał Hospital nr 92)
w Neapolu. Zmarł 30 sierpnia 1946 r. o godz. 9 rano na zapalenie
otrzewnej po perforacji jelita grubego, l września pochowany został na Polskim
Cmentarzu Wojskowym w Casamassima (działka D, rząd 5, nr grobu 13) w prowincji
Bari we Włoszech. 21 sierpnia 1971 r. zwłoki mjra Sucharskiego ekshumowano i
urnę złożono w siedzibie Ambasady Polskiej w Rzymie. 27 sierpnia samolotem "Lotu"
przewieziono ją do Warszawy, skąd samolotem wojskowym do Gdańska, gdzie 31 t.m.
została wystawiona na widok publiczny w Dworze Artusa. 1 września 1971 r. urnę
z prochami udekorowano Krzyżem Komandorskim Orderu Virtuti Militarni i złożono
na Westerplatte.
https://bibliotekaszkolnazsoiz.blogspot.com/p/patron-szkoy.html
