Dnia 30 września obchodzimy uroczyście
święto Patrona Szkoły: majora Henryka Sucharskiego. Z tej okazji została
wykonana gazetka i wystawa w bibliotece.
Henryk Sucharski, syn Stanisława –
wiejskiego szewca i Agnieszki z domu Bojko, pochodził z rodziny wielodzietnej,
był czwartym dzieckiem. W czerwcu 1908 odebrał świadectwo szkoły powszechnej w Otfinowie,
gdzie przebywał pod opieką miejscowego proboszcza i Marcina Augustyńskiego. Występujący jako
„August” w powieści Leona Kruczkowskiego pt. Pawie pióra, promotor Jakuba Bojki
i jeden z pionierów ruchu ludowego nauczył małego Heńka
samodzielności, w tym podstawowych czynności samoobsługowych jak mycie zębów
białym proszkiem. W latach 1909–1917 Henryk Sucharski był uczniem C. K. II
Gimnazjum w Tarnowie (w jego klasie był m.in. Wilhelm
Obrzut). Służbę wojskową w armii austriackiej rozpoczął 13 II 1917
r. w Batalionie Zapasowym 32.Pułku Strzelców w Bochni (Landwehr Inf. Regiment
Nr 32). 17 XI t.r. zdał już jako wojskowy - zgodnie z rozporządzeniem
Cesarsko-Królewskiej Rady Krajowej z 1914 r. - tzw. maturę wojenną. Od 22 XI
1917 do 24 II 1918 r. odbywał w Opatowie kurs dla oficerów rezerwy. Jako
kadet-aspirant odjechał 21 V 1918 r. z 42. Kompanią Marszową na front włoski,
gdzie został wcielony do 9. Kompanii 32. Pułku Strzelców. Tam nabawił się
malarii i od 15 X do 4 XI 1918 r., przebywał w szpitalu polowym nr 407 w
Sanstino, a następnie w szpitalu garnizonowym w Clili (Celje) w Styrii. Po
powrocie do kraju został powołany 7 lutego 1919 r. do WP w 16. Pułku Piechoty w
Tarnowie. 17 III t.r. odesłany w ramach uzupełnienia pułku na front czeski do
Cieszyna. W czerwcu t.r. otrzymał stopień kaprala. Pod koniec października 1919
r. znalazł się na froncie litewsko-białoruskim, gdzie 3 XI t.r. został pchor.
14 I 1920 r. otrzymał nominację na ppor. i jako ochotnik przydział do Baonu
Szturmowego 6. Dywizji Piechoty jako dowódca kompanii. Za osobistą odwagę w
obliczu wroga i wykazanie inicjatywy w dowodzeniu w bitwie pod
Połonicą-Bogdanówką (30 VIII 1920) przedstawiony został do odznaczenia Krzyżem
Virtuti Militarni V klasy, aktu dekoracji dokonano jednak dopiero w 1922 r. W
tym czasie otrzymał również Krzyż Walecznych. W listopadzie 1921 r., służąc
nadal w 20. Pułku Piechoty w Krakowie, złożył prośbę o przyjęcie do zawodowej
służby wojskowej. Stopień porucznika otrzymał dekretem Naczelnika Państwa 3 V
1922 r. ze starszeństwem l VI 1919 r. Przeszedł kolejne kursy specjalistyczne:
w Wojskowej Szkole Gazowej w Warszawie, w Szkole Podchorążych w Warszawie, w
centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu, w Centrum Wyszkolenia Broni
Pancernych w Biedrusku i Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Uprawiał
sport -narciarstwo i jazdę konną. Nabierał dużego doświadczenia w zakresie
służby liniowej, garnizonowej i prac mobilizacyjnych. 19 III 1928 r. otrzymał
awans na kpt. i został przeniesiony do Kadry Oficerów Piechoty. Równocześnie
oddelegowano go jako instruktora do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowie
Mazowieckiej. 4 X 1930 r. przeniesiony został na własną prośbę do 35. Pułku
Piechoty w Brześciu nad Bugiem. W 1936 r. ukończył w Centrum Wyszkolenia
Piechoty w Rembertowie następujące kursy dla kpt. (rotmistrzów):
techniczno-strzelecki i unifikacyjno-doskonalący oraz dla dowódców batalionów.
19 III 1938 r. awansowany do stopnia mjra. Zgodnie z zarządzeniem szefa Biura
Personalnego Min. Spraw Wojskowych z 4 XI 1938 r. przeniesiony został z dniem 3
XII t.r. na stanowisko komendanta Wojskowej Składnicy Tranzytowej na
Westerplatte. Okres pozostały do wybuchu wojny wykorzystał przede wszystkim na
polepszenie warunków obrony, powiększając liczbę załogi i rozbudowując
dodatkowe stanowiska polowe oraz przeszkody w terenie. Stopniowo udoskonalał
system łączności i alarmowy, podnosił stan pogotowia bojowego na wypadek
niespodziewanego ataku. Dbał też o to, by podlegli mu żołnierze nie dali się
zwieść hitlerowskiej propagandzie odwetu i nienawiści. Od pierwszego dnia walki
aż do chwili złożenia broni był dowódcą obrony Westerplatte. Po wywieszeniu
białej flagi osobiście udał się do Niemców, aby omówić warunki kapitulacji.
Wraz z innymi oficerami (z wyjątkiem rannego por. Pająka) został odwieziony z
Westerplatte do Hotelu Centralnego w Gdańsku, gdzie przebywał do 9 IX 1939 r.
Tego dnia odstawiono go na Biskupią Górkę w Gdańsku, a potem do Elbląga. 10 IX
przewieziony został do obozu w Stablack (Stablawki), w którym spisywano
ewidencję, rewidowano bagaż i prowadzono dalsze przesłuchania. 12 IX dołączyła
reszta załogi Westerplatte. 5 X znalazł się w obozie Reisenburg (Prabuty),
gdzie władze obozowe odebrały mu szablę, choć po kapitulacji gen. F. G.
Eberhardt pozwolił mu ją zatrzymać w dowód uznania. 26 X oddzielony został od
reszty westerplatczyków i przeniesiony do Oflagu IV A w Hohensteinie w
Saksonii. 5 XI miał odczyt o Westerplatte w twierdzy Hohenstein. W obozie tym
spędził pierwszą Wigilię w niewoli. Tam też, tak jak i pozostali jeńcy wojenni,
otrzymał nr ewidencyjny (2105) i metalową, dwuczęściową plakietkę z wybitną
nazwą obozu i numerem rejestracyjnym. Od 25 VI 1940 r. był w Oflagu II B w
Arnswalde (Choszczno). 15 V 1942 r. odtransportowany do oflagu II D w Grossborn
(Borne-Sulinowo), przebywał tam do stycznia 1945 r. 15 III t.r., podczas marszu
na zachód, uległ wypadkowi, łamiąc obojczyk. Trafił do obozowego szpitala
niedaleko Schwerina. Po wyzwoleniu otrzymał 28 V 1945 r. legitymację wystawioną
przez Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie z adnotacją, że przebywał w Oflagu X C
w Lubece. W lipcu 1945 r. przedostał się do dowództwa II Korpusu Polskiego we
Włoszech. 25 I 1946 r. przyjęty został do czynnej służby wojskowej z
przydziałem na dowódcę 6. Baonu Strzelców Karpackich. Od 19 VIII t.r. przebywał
w wojskowym szpitalu angielskim (British Generał Hospital nr 92) w Neapolu.
Zmarł 30 sierpnia 1946 r. o godz. 9 rano na zapalenie otrzewnej po
perforacji jelita grubego, l września pochowany został na Polskim Cmentarzu
Wojskowym w Casamassima (działka D, rząd 5, nr grobu 13) w prowincji Bari we
Włoszech. 21 sierpnia 1971 r. zwłoki mjra Sucharskiego ekshumowano i urnę
złożono w siedzibie Ambasady Polskiej w Rzymie. 27 sierpnia samolotem
"Lotu" przewieziono ją do Warszawy, skąd samolotem wojskowym do
Gdańska, gdzie 31 t.m. została wystawiona na widok publiczny w Dworze Artusa. 1
września 1971 r. urnę z prochami udekorowano Krzyżem Komandorskim Orderu
Virtuti Militarni i złożono na Westerplatte.
https://bibliotekaszkolnazsoiz.blogspot.com/p/patron-szkoy.html
